ინტერნეტი მიუხედავად მისი უდიდესი მნიშვნელობისა ახალი მოვლენაა. მაგალითად როდესაც მე დავიბადე ის ჯერ კიდევ მხოლოდ ლაბორატორიებში, კვლევით თუ სამხედრო დაწესებულებებში არსებობდა და ერთეულებს ჰქონდა მისი გამოყენების ბედნიერება, დღესდღეობით კი ის ყველა სახლშია თუ ჯიბეში არა. თუმცა მოკლე 20 წლიანი ისტორიის განმავლობაში ინტერნეტში გაიელვა ბევრმა მოვლენამ რომლებიც ვირუსული გახდა და ისტორიას კიდევ დიდი ხანი შემორჩება. LOLcat-ები, ჩაკ ნორისის ფაქტები, ნიგერიელი სპამერები, ბლენდერში გატარებული iPhone, პირველი სიცილაკი “:-)” და უავრავი სხვა.

ამასთან დაკავშირებით წავაწყდი საინტერესო გვერდს “Internet Memes“, რომელიც ინტერაქტიური timelines, სიის ან რუკის ფორმატში წარმოგვიდგენს ინტერნეტ მომენტების უმრავლესობას 1970 წლიდან დღემდე. ასეთი მოველნების უმეტესობა 2000 წლის შემდეგ მოხდა, თუმცა 90-იანი წლებიც მდიდარია ბევრი ისტორიული მომენტით.

გადაავლეთ თვალი, გაიხსენეთ ინტერნეტის ადრეული წლები და შეიგრძენით ნოსტალგია.

ორგანიზაცია One Laptop Per Child-ს და მის იდეას ჩვენი საზოგადოება წელს გაეცნო, იმის შემდეგ რაც პრეზიდენტმა განაცხადა რომ ჩვენ პირველკლასელებს ახალი სასწავლო წლიდან თავისი საკუთარი კომპიუტერები  ექნებათ. როგორც აღმოჩნდა კომპიუტერები OLPC-ს XO-1 ყოფილა. შეგახსენებთ რომ XO-1 არის მცირე ზომის, ულტრაგამძლე ლეპტოპი რომლის ღირებულებაც სულ 100 დოლარს შეადგენს და რომელიც გათვლილია განვითარებადი ქვეყნებისთვის სადაც კომპიუტერის შეძენის საშუალება ყველა მშობელს არ აქვს. ამ საკითხზე საქართველოში დიდი დისკუსია იყო ინტერნეტში და ამ წამოწყებას ბევრი გამკრიტიკებელიც გამოუჩნდა, თუმცა ეს პოსტი ამაზე არ არის.

გასული წელს, TabletPC და Kindle-ს გარშემო ციებ-ცხელების დაწყების შემდეგ, OLPC განაცხადა რომ მას აქვს ამბიცია შექმნას ტაბლეტი XO-3 რომელიც იქნება არამხოლოდ მობილური და ყოვლისგამძლე არამედ შეასრულებს როგორც კომპიუტერის ასევე iPad-ის და Kindle-ს ფუნქციასაც და რაც მთავარია მისი ფასი 100 დოლარს არ უნდა აღმატებოდა. OLPC-ს წარმომადგენლებდა მაშინვე დასძინეს რომ იმ დროისათვის ასეთი რამის გაკეთება შეუძლებელი იყო, თუმცა ეს მათ ოცნებას ხელს არ უშლიდა.

მინდა შეგახსენოთ რომ 100 დოლარიანი ლეპტოპი რამოდენიმე წლის წინ როცა OLPC მხოლოდ იდეის დონეზე იყო ასევე შეუძლებლად მიაჩნდა ბევრს. თუმცა OLPC-მ საკმაოდ მოკლე დროში მოახერხა ასეთი ლეპტოპის გამოშვება და მისი პოპულარიზაციაც მოახდინა. უნდა ითქვას რომ XO-1-ს არ მოუხდენია დიდი რევოლუცია განვითარებადი ქვეყნების განათლებაში ჯერჯერობით, თუმცა 100 დოლარიანმა ლეპტოპმა უდიდესი ბიძგი მისცა netbook-ების იდეას. XO-1-მა ახალი ლიმიტი დაუსვა კომპიუტერების მწარმოებლებს რის შედეგადაც ბაზარზე მივიღეთ უამრავი “პატარა ლეპტოპი” ვიხილეთ რომელთა ფასი სულ რაღაც 250 დოლარიდან იწყება (რაც 3-4 წლის წინ წარმოუდგენელი იყო).

ეს ყველაფერი იმიტომ მოვყევი რომ გუშინწინ 27 მაისს OLPC-ს დამფუძნებელმა Nicholas Negroponte-მ განაცხადა რომ XO-3-ს პროტოტიპი უკვე 2010 წელს მოევლინება ქვეყანას, ხოლო მასიური მისი წარმოება 2012 წელს დაიწყება და მისი ფასი კი სულ 75 დოლარს შეადგენს.  XO-3 Nicholas Negroponte-ს განცხადებით ასევე განვითარებული ქვეყნების ბავშვებისთვისაც იქნება საინტერესო და სასარგებლო. XO-3-ს ექნება 9 დიუიმიანი ეკრანი რომელიც იმუშავებს ორ რეჟიმში. ერთი რეჟიმი იქნება ჩვეულებრივი backlight განათებით, ხოლო მეორე “Kindle-ს  რეჟიმი” სადაც  ე.წ. e-inkის ტექნოლოგია იქნება გამოყენებული და ეკრანზე მოცემული გამოსახულების წაკითხვა მზის სინათლის დახმარებით იქნება შესაძლებელი (რაც თავის მხრივ თვალს ნაკლებად ღლის). ოპერაციულ სისტემად ამ ეტაპზე Google Android მოიაზრება. Nicholas Negroponte-ს სიტყვებით ერთადერთი რისი მიღწევაც ჯერჯერობით ვერ ხერხდება არის პლასტმასის ეკრანი. პროტოტიპი ჩვეულებრივი მინის ეკრანით გამოვა რომელიც ნაკლებად გამძლეა, თუმცა Negroponte-ს იმედი აქვს რომ 2012 წლისთვის პლასტმასის ეკრანი, “რომლის გატეხვა შეუძლებელი იქნება”, რეალობად იქცევა.

მოახდენს თუ არა XO-3 კიდევ ერთ რევოლუციას კომპიუტერული ტექნიკის ბაზარზე? ვიხილავთ თუ არა იაფი ტაბლეტების მთელ არმიას? ამას ალბათ მომავალი წლისათვის ვნახავთ.

პ.ს. ბლოგი 1 წლის გახდა სულ გამოდენიმე დღის წინ, მოვულოცოთ

Face.ge

რამოდენიმე კვირიანი პაუზის შემდეგ, მივადექი ჩემს შემდეგ მსხვერპლს Face.ge-ს. თავიდანვე მინდა დავიწყო იმით რომ სხვა აქამდე განხილული სოც. ქსელებისგან განსხვავებით Face.ge არ არის რომელიმე სხვა ცნობილი სოც.ქსელის ზუსტი კლონი, მას გააჩნია საკუთარი დიზაინი და ხედვა რაც უკვე იმედისმომცემია.

რაც შეეხება ხედვას და სამიზნო აუდიტორის ჩემთვის ეს ცოტა ბუნდოვანი დარჩა ამ საიტის შემთხვევაში. ერთი შეხედვით face.ge იხრება ნაცნობობის საიტისკენ, რომელიც ტრიალებს სურათების, პარტნიორის შერჩევის თამაშებისა და ტესტების გარშემო, ამავე დროს საიტის დახმარებისა და უსაფრთხოების განყოფილებაში მითითებულია ბევრი წესები მცირეწლოვნებისა და მათი მშობლების მისამართით (მინიმალური ასაკი რეგისტრაციისათვის 7 წელია, რაც ნაცნობობის საიტის იდეას კლავს ჩემი აზრით).

სოციალურ ქსელში როგორც უკვე ვახსენე დიდი ადგილი უჭირავს სურათებს და შესაბამისად დიდი სუპერ +10-ის როლიც. დღევანდელი აუდიტორიის პირობებში ეს შეიძლება გამართლებულიც არის და გემოვნებაზე არ დავობენ, მაგრამ მე ამ საიტის მომხმარებელთა სიაში ვერ მიხილავთ.

თუმცა უმრავლესობის აზრი გასათვალისწინებელია, განსაკუთრებით მაშინ როდესაც მათზე ბიზნეს მოდელია აწყობილი. კიდევ ერთი განმასხვავებელი ნიშანი რაც face.ge-ს ახასიათებს არის მონეტიზაციის მოდელი. სოც. ქსელს გააჩნია ქულები რომლითაც +10ის დაწერა და ვირტუალური საჩუქრების გაგზავნა ხდება, ეს ქულები კი თავის მხრივ ფული ღირს. არ ვიცი რამდენად შემოსავლიანია ეს ბიზნესი face.ge-ს ადმინისტრაციისათვის თუმცა ზოგადად მოდელი მიმართულება ამ შემთხვევაში სწორად მიმაჩნია.

უსაფრთხოების პოლიტიკა face.ge-ზე ნაკლებად არის დამუშავებული და ძირითადად “თუ რამე დაგემართა შენი ბრალია”-ს პრინციპებზე არის აგებული. ინფორმაციის დიდი ნაწილი (მათ შორის სურათები) ხელმისაწვდომია დაურეგისტრირებელი მომხმარებლებისათვისაც კი. მესმის რომ ეს ერთგვარი რეკლამაა დარეგისტრირებისთვის თუმცა ამისათვის მცირე teaser-იც საკმარისი იქნებოდა და მომხმარებლის პირადი უსაფრთხოების დაკიდება მიზანშეწონილი არაა.

ჩემთვის ყველაზე დიდი გაუგებრობა იყო ზოგადად სურათების ატვირთვის  პოლიტიკა. რატომღაც face.ge-ზე ამ საკითხში სიმკაცრე აღწევს არაჯანმრთელ სიმაღლეებს. ასე მაგალითად არ შეძილება სურათის ატვირთვა სადაც არ ხართ მარტო, და თუ კი გინდათ ამის გაკეთება თქვენი თავი გრაფიკული პროგრამის საშუალებით უნდა მონიშნოთ სურათზე (ისეთი მშვენიერი გამოგონება როგორიც სურათების “დატეგვაა” ადმინისტრაციას როგორც ჩანს მხედველობიდან გამორჩა). ასევე აქ არის jpeg ფორმატის დიქტატურა და ანტი-ფოტოშოპური მოძრაობა (თუ თქვენი სურათი ზედმეტად შელამაზებულია მას წაგიშლიან). ასე წაგიშლიან სურათს თუ მაზე თქვენთან ერთად გამოსახულია სიგარეტი ან ვთქვათ ლუდის ბოთლი. ეს კეთდება ბავშვების გარყვნისგან დაცვის ეგიდით, თუმცა ისევდაისევ ისმის კითხვა თუ რა ესაქმებათ ბავშვებს ასეთი პროფილის საიტზე.

ახლა არაკონცეპტუალური წვრილმანები. საიტის დიზანი საკმაოდ ცუდია, გარდა ზოგადი უარყოფითი შეგრძნებისა, დიზაინის სხვადასხვა ელემენტები ერთმანეთს ფარავს ხოლმე, ხოლი ეგრეთწოდებულმა “მაღვიძარამ” რამოდენიმე ძვირფასი ნერვული უჯრედი მომიკლა.

საიტის “title” და “sitemap” რატომღაც ლათუნური ანბანით არის გამოსახული და რაღაც ინგლისურ-ქართულის ნაზავს წარმოადგენს. ასევე კომენტარებისა თუ ბლოგების პლატფორმაში არ არის ინტეგრირებული ქართული კლავიატურა რაც ხშირად იწვევს ლათინური სიმბოლოებით აკრეფილ ქართულ ტექსტებს რომელიც თავის მხრივ ჩემში იწვევს mIRC-ისა და ქართული ინტერნეტის 90იანი – ადრეული 2000იანი წლების ერის ნოსტალგიას .

სოც. ქსელის წესები ძალიან მწირია და არ მოიცავს ჩემი აზრით ყველა საჭირო კომპონენტს რაც მომავალში თვითონ ქსელს შეიძლება შეუქმნას პრობლემები. ასევე ეს წესები და სხვა ადმინისტრაციის მიერ დაწერილი ტექსტები არის არაშესაბამისი “ენით” ნაწერი, სტილისტურ-გრამატიკული შეცდომებითა და შენობ-თქვენობითი ფორმების ბრძოლით არის სავსე, რაც სერიოზულ სოციალურ ქსელს ასევე არ ეკადრება.

ჩემი ვერდიქტი 6-/10. კარგი ჩანაფიქრი ზოგად დონეზე, ფინანსური მოდელით. ამავე დროს გაუგებარი სამიზნე ჯგუფი და ხედვის დეტალები, საკმაოდ სუსტი იმპლემენტაცია და სუსტი უსაფრთხოებისა და მოხმარების პოლიტიკა.

ყველა ადამიანის დიდი ოცნებაა ფული იშოვოს იმით, რისი გაკეთებაც მას უყვარს. თუმცა, ბევრისთვის საყვარელი საქმე ჰობის ნიშას იკავებს ხოლმე, ხოლო თავის რჩენა ბევრ შემთხვევაში მისთვის ნაკლებად საინტერესო/მოსაწყენი/[ჩასვით ნებისმიერი უარყოფითი ზედსართავი სახელი] საქმიანობით უხდება. ამასთანავე ბოლო დროს სულ უფრო და უფრო პოპულარული ხდება იდეა იმისა რომ ადამიანს ბევრად უფრო წარმატებული კარიერის და ცხოვრების მოწყობა შეუძლია თავისი ჰობის, ბიზნესად გარდაქმნით ვიდრე დიდ და პოპულარულ უნივერსიტეტში სწავლით და შემდეგ დიდ კომპანიაში, დიდ თანამდებობაზე მუშაობით რომელიც გულის სიღრმეში გძულს.  სეთ გოდინი ამბობს რომ თუ დღესდღეობით ადამიანს გააჩნია კომპიუტერი, სწრაფი ინტერნეტი და ჰობი, ეს საკმარისია იმისათვის რომ ამ ადამიანმა სხვისთვის მუშაობას თავი გაანებოს და თავისი “ქარხანა” გახსნას სადაც ის საყვარელ საქმეს გააკეთებს.

ერთი ასეთი “ქარხნის” მეპატრონე გარი ვაინერჩუკია. ბელორუსში დაბადებული, ამერიკაში გადახვეწილი რუსი ემიგრანტების შვილი, გარი ბავშვობიდანვე ჩართული იყო საოჯახო ბიზნესში, ალკოჰოლის მაღაზიაში. კოლეჯში სწავლის პერიოდში მან ბიზნესის რებრენდინგი დაიწყო, ასე დაიბადა Wine Library. 1997 წელს გარიმ ინტერნეტში გასვლა გადაწყვიტა და ღვინის ონლაინ მაღაზიაც შექმნა და ამავე დროს თავისი თავის ღვინის ექსპერტად დამკვიდრება დაიწყო.

სოციალური ვების ერის დასაწყისში კი მან vlogინგში დაინახა პოტენციალი და შექმა Wine library TV სადაც ყოველ ეპიზოდში ის ღვინოს აჭაშნიკებს და თავისებურ შეფასებას აძლევს. 4 წელიწადში გარიმ 800-ზე მეტი ეპიზოდი ჩაწერა (დღევანდელი მდგომარეობით ბლოგზე 848 ეპიზოდია), ამ ეპიზოდემა კი მას დაეხმარა 4 მილიონი ბრუნვის მქონე მაღაზია, 60 მილიონიან ბიზნესად ექცია.  ფულთან ერთად გარი გახდა ღვინის ერთერთი ყველაზე ცნობილი ექსპერტი, სოც. მედია კონსულტანტი და New York Times-ის ბესტსელერის Crush it! -ის ავტორი.

მედიასაშუალების სწორად შერჩევისა, სოციალურ მედიაში ალღოს და არაჩვეულებრივი შოუმენობის უნარის გარდა გარის წარმატების მთავარი საიდუმლო ინფორმაციის მიწოდების განსხვავებული ფორმაა. ვაინერჩუკმა მოახერხა ღვინის დეგუსტაცია რთულად გასაგები (და კიდევ უფრო რთულად შესასრულებელი) პროცესი, რომელიც მეცნიერებისა და ხელვნების დონეზე იყო აყვანილი, შეექმნა ვიდეო კონტენტი რომელიც ადვილად და საინტერესოდ გადმოცემს ამა თუ იმ ღვინის თვისებებს და რაც მთავარია მაყურებელს უბიძგებს ღვინო თვითონ დააჭაშნიკოს და მისი შეფასებაც თავად დაიწყოს.

კიდევ ბევრს დავწერდი ამ vlog-ის შესახებ (რადგანაც ძალიან მომეწონა), თუმცა მოყოლილს ნანახი სჯობს.

თქვენ გიფიქრიათ როდესმე ვლოგის, როგორც მარკეტინგისა და თვითრეალიზაციის საშუალების შესახებ? გქონიათ ვლოგინგის მცდელობები? გაგვიზიარეთ აზრები კომენტარებში.

ამ ბოლო დროს შემოვიდა რამოდენიმე პრეტენზია (სამართლიანი) ბლოგის სიჩქარის შესახებ. რამოდენიმე tweak-მა დამაკმაყოფილი შედეგი ვერ გამოიღო, ამიტომაც გადავწყვიტე რადიკალურ ქმედებებს მივმართო. აქ კი მჭირდება თქვენი დახმარება. ქვემოთ მოცემულია ორი ლინკი:

• ბლოგის ახლანდელი ლინკი
• ბლოგის სატესტო გვერდი

გთხოვთ გამოთქვათ თქვენი აზრი ბლოგის ამ ორი ვარიანტის სიჩქარის შესახებ და თქვენი Feedback მომახსენოთ კომენტარებში.

უღრმესი მადლობა,

პატივისცემით,

მე.

პირველი თავი შეგიძლიათ იხილოთ აქ

ოდნობუკი

Geoclass.ge-ს ცუდი მასპინძლობით განაწყენებული ჩავუყევი ტოპ.გე-ს რეიტინგს და იმ დღისათვის პოპულარობით მეორე ქსელს Myface.ge-ს მივადექი. ეს ქსელი, როგორც ერთერთ ფორუმზე ამოვიკითხე შემდეგ, რუსთავი 2-ც კი “გააპიარა” 2 წლის წინ და იმედისმომცემიც უნდა ყოფილიყო, ამიტომაც დიდი ენთუზიაზმით შევუდექი მის გამოკვლევას.

ერთი შეხედვით საიტის სახელი და “ჰედერი” მიგვითითებს რომ საიტი wannabe Facebook-ია, თუმცა ლოგო და ქსელის შიგა მოწყობილობა აშკარად ოდნოკლასნიკებით არის შთაგონებული.

საიტის ჰედერი

აღსანიშნავია ის იმედისმომცემ ქსელში რეგისტრაცია რჩეულთა ხვედრია. პოსტის ავტორს ამ ერთი შეხედვით მარტივი პროცესის წარმატებულად გავლისთვის 2 ცდა დასჭირდა. თუმცა ასე თუ ისე გადავლახე ეს პროცესი და myface.ge-ს სრულუფლებიანი წევრი გავხდი, ჩემი ფსევდო გვარ-სახელით დავსახლდი საქართველოში ქალაქ: “კავკასიის მთების შვილი”-ში.

პროფილის გვერდი

აქვე დავწრმუნდი რომ ფსევდონიმის აღება სწორი გადაწყვეტილება ყოფილა რადგანაც myface.ge-ს ადმინისტრაციას ცნება “ინფორმაციის თავისუფლება” ძალიან პირდაპირ ესმის, ამიტომაც ამ ქსელში დაფარული არაფერია… არავისგან. თქვენ თავისუფლად შეგიძლიათ დაათვალიეროთ ადამიანთა პროფილები, სურათები, კედლის წარწერები, მისწეროთ მათ წერილი და ა.შ. უფრო შემაშფოთებელი კი ის არის რომ საიტს ვერავითარი “პირადი ინფორმაციის უსაფრთხოების” პარამეტრები ვერ ვუპოვე… რას იზამ აქ სრული ლუსტრაციაა.

თუმცა კი ადმინისტრაცია თავის მომხმარებლებზე ზრუნავს და გვაფრთხილებს:

დაFlagვის ფუნქციის შესახებ აქ ჯერ არაფერი სმენიათ, ამიტომაც ადმინისტრაციასთან ურთიერთობა მხოლოდ ელფოსტით არის შესაძლებელი.

ნაცნობების პოვნა ამ საიტზე ჩემთვის წარუმატებლად დასრულდა, ვიპოვე მხოლოდ ერთი მეგობარი რომელიც აქ დარეგისტრირდა 2 წლის წინ, თუმცა ამის შემდეგ აქ აღარ მობრუნებულა (არ მიკვირს). თუმცა საიტი ასე თუ ისე ცოცხალია და საიტზე ვინმეს პოვნა და მის სურათზე +5-ს დაწერა ყოველთვის შეიძლება “ამჟამად საიტზე” გვერდის საშუალებით.

საიტი სამენოვანია, თუმცა პირობითად. რუსულად და ინგლისურად მხოლოდ ქსელის 20-30 პროცენტია ნათარგმნი. ინგლისურის თარგმნის ხარისხი არ მომწონდა სანამ გვერდის რუსული ვერსია არ ვიხილე.

როგორც ვთქვი ზოგადად ინტეფეისი უფრო ოდნოკლასნიკებისკენ იხრება და Facebook-თან საერთო საიტს მხოლოდ ქუდი აქვს. აქ თქვენ იპოვით უკვე ნახსენებ +5-ებს, იქნებით მუდმივად ხაზზე (თქვენი სურვილის საწინააღმდეგოდ) და სხვა ოდნოკლასნიკურ ბედნიერებას.

თუმცა იყო რაღაც რაც ამ საიტზე მომეწონა და ეს ე.წ. “საიდუმლო კავშირებია”. მიუხედავად იმისა რომ ამ ფუნქციას ბოლომდე ვერ ჩავწვდი, როგორც მივხვდი ის საშუალებას გაძლევთ “big brother”-ის ქსელში საიდუმლო ურთიერთობები იქონიოთ სხვა მომხმარებლებთან. ჩემი აზრით ეს ფუნქცია ქართული რეალიების გათვალისწინებით შესაძლებელია ძალიან პოპულარული და ფინანსურად მომგებიანიც კი გახადოთ… ერთი სიტყვით მომავლის იდეალური ქართული სოც.ქსელისთვის ჩასანიშნი “feature” არის.

საიტს ასევე აქვს დახმარების განყოფილებაც (FAQ) რომელიც მართალია ქართული ენის გრამატიკაზე განაწყენებულია, თუმცა იგი ძირითად კითხვებზე პასუხს მოიცავს.

შემაჯამებლად მინდა ვთქვა რომ myface.ge რეიტინგული (შედარებით), 2 წლის სოციალური ქსელისათვის ძალიან დაუმუშავებელია. სისტემას არ გააჩნია რაიმე მონეტიზაციის გამოკვეთილი მოდელი და როგორც ჩანს ჯერჯერობით ენთუზიაზმის იმედად არის. საიტს არ აქვს ხედვა და არც რაიმე მიზანი ჩანს მის უკან. სოც.ქსელში არ არის გათვალისწინებული არავითარი პირადი უსაფრთხოების ზომები რომელიც დარწმუნებული ვარ ბევრისთვის გადამწყვეტი ფაქტორია სოც.ქსელში დარეგისტრირებისას. პოზიტიური მხრიდან მხოლოდ საიდუმლო კავშირების იდეას თუ გამოვყოფ რომელიც არ ვიცი რატომ მაგრამ ძალიან მომეწონა “კონცეპტის” დონეზე.

ვერდიქტი: 3/10

მთავარია ვინ იქნება შემდეგი !

შესავალი

აი ასე, სანამ სხვები წერენ ივენთებზე სადაც ქართული ინტერნეტის ინოვაცია და ბლოგოსფერო უნდა გააღვიძონ და შთააგონონ, მე იმის გამო რომ ასეთ რაღაცეებში ფიზიკური სიშორის გამო ვერ ვმონაწილეობ, გადავწყვიტე არც მეტი არც ნაკლები ტურნე მოვაწყო ქართულ სოციალურ ქსელებში! დიახ ასეთებიც არსებობს!

ბევრი ჩემი კოლეგა თუ მკითხველი იტყვის რომ ისინი ყურადღების და ძვირფასი დროის ღირსნი არ არიან. მეც დიდი ხანი ვფიქრობდი წამომეწყო თუ არა ეს მოგზაურობა, თუმცა ბოლოს მივედი დასკვნამდე რომ თუ მათზე არავინ ილაპარაკებს (და მითუმეტეს კრიტიკულად) ისინი არც არასოდეს განვითარდებიან. “მოგზაურობის” პერიოდში დრო და დრო ბლოგში სხვა თემებზეც დავპოსტავ ასე რომ გამაგრდით, მხოლოდ ქართული სოც. ქსელებით თქვენს ტანჯვას არ ვაპირებ .

ახლა ცოტაოდენი ინფო მოგზაურობის შესახებ. მე მოვიმარჯვე პსევდოსახელი, პსევდოგვარი და პსევდოელფოსტა, ასეთი შეიარაღებით გადავწყვიტე ქართული სოციალური ქსელების (უშუალოდ ქსელები და არა ფორუმები ან ჩატები) დალაშქვრა. ექპერიმენტი მოიცავს ქსელში რეგისტრაციას, მისი რამოდენიმე დღე გამოყენებას და შემდეგ ჯამური ვერდიქტის გამოტანას. ვეცდები რაც შეიძლება ობიექტური ვიყო და არსებულ ქაოსში ვიპოვო რაიმე მარგალიტები (კარგი გაგებით ). ამ ყველაფერს ბოლოს კი რაიმე ჯამური პოსტი დააგვირგვინებს. მოვინახულებ რაც შეიძლება ბევრ სოც. ქსელს, მათ პოვნაში კი  იმედია Google.com და Top.ge დამეხმარება, თუმცა თქვენც თუ კი რაიმე საიტი გაგახსენდათ აუცილებლად შემატყობინეთ კომენტარებში თუ ელფოსტით.

სოც. ქსელების მფლობელებს (თუ ასეთები შემოვლენ აქ) მინდა ვუთხრა რომ პოსტების ეს სერია წარმოადგენს ჩემს სუბიექტურ აზრს რომელიც დაფუძნებული არის პრაქტიკულ გამოცდილებაზე, მე არ მამოძრავებს არავითარი კომერციული თუ სხვა ზრახვები. ასე რომ არავითარი პრეტენზიები (გამონაკლისი შემთხვევების გარდა) ჩემი შემოქმედების მიმართ არ მიიღება

და ბოლოს მინდა ჩემი მოგზაურობა დაწყებულად გამოვაცხადო და ჩემს პირველ დანიშნულების ადგილზე მოგითხროთ (რადგანაც აქ მოსაყოლი არცთუ ბევრია).

Top.ge-ს მიხედვით ყველაზე პოპულარული სოციალური ქსელი (ვიზიტების რაოდენობის მიხედვით) დღესდღეობით არის Geoclass.ge, ზუსტად ეს იყო ჩემი პირველი გაჩერება. საერთოდ სოციალური ქსელების ერთერთი მთავარი მისია არის დააკავშიროს საერთო ინტერესების მქონე ადამიანები მსოფლიოს ნებისმიერ კუთხეში ერთმანეთთან, ხომ ასეა? არა! ყოველ შემთხვევაში Geoclass.ge-ს ადმინისტრაცია ასე არ ფიქრობს, მიუხედავად ჩემი მცდელობებისა საზღვარგარეთიდან ამ ძვირფასს საიტზე შესვლა ვერ მოვახერხე, ის როგორც ჩანს საქართველოს გარეთ უბრალოდ დაბლოკილია. რის გამოც მე მისი შესწავლა ვერ მოვახერხე ამიტომაც შემოვიფარგლები მწირი ინფორმაციით რომელიც მოვიპოვე. ეს არის ჩვენთან პოპოლარული odnoklassniki.ru-ს შეძლებისდაგვარად ზუსტი კოპია იგივე ფერებით, იგივე ფუნქციებით, იგივე იდეით. ასევე ცნობილი რომ ამ საიტზე რეგისტრირებულია ქართული ინტერნეტის ერთერთი პირველი მიკროვირუსული მიკრომოვლენა ჯაბა ჯიქურაშვილი იგივე ვაზისუბნელი რეპერი ტოქსი. სულ ეს არის რაც ვიცი…

მომავალ შეხვედრამდე… მთავარია ვინ იქნება შემდეგი !

NB პოსტი ძირითადად ეხება იმათ ვისაც ბლოგი Wordpress-ის ძრავზე აქვს საკუთარ ჰოსტზე.

როგორც მოგეხსენებათ, მობილური ინტერნეტი სულ უფრო და უფრო პოპულარული ხდება. ამ მოვლენაში კი ლომის წილი სმარტფონების პოპულარიზაციას და მობილური ბრაუზერების დახვეწას მიუძღვის.

როგორც უკვე ვახსენე, დღესდღეობით ინტერნეტი მობილურზე wap საიტებით აღარ შემოისაზღვრება და ტექნიკური პროგრესის წყალობით დღეს ჩვენს ტელეფონს თითქმის იგივე შეუძლია რაც კომპიტერს. თუმცა ტელეფონი ტელეფონად რჩება და მის 3-4 დიუმიან ეკრანს ვერანაირი პროგრესი ვერ გაუტოლებს 22 დიუმიან HD მონიტორს, ამიტომაც ხშირად ტექსტის წაკითხვა ტელეფონში საკმაოდ დამღლელია.

ამ ნაკლის გამოსასწორებლად გამჩენმა მოგვავლინა mobile-ოპტიმიზირებული გვერდები. Wordpress.com-ზე დაჰოსტილ ბლოგებს ეს პრობლემა უმეტეს შემთხვევებში მოხსნილი აქვთ რადგანაც სტანდარტულ თემებში მობილური გვერდების ფუნქცია ჩაშენებულია და მშვენივრადაც მუშაობს, აი Wordpress-ის ძრავის შემთხვევაში კი ეს ასე ყოველთვის არ არის (ჩემი დაკვირვებით უფრო არ არის).

საბედნიეროდ ამ პრობლემის მოგვარება უადვილესია. არსებობს რამოდენიმე Plug-in რომელიც ავტომატურად ამატებს თქვენს ბლოგს “მობილურ თემას”, თუმცა ჩემი ფავორიტი WPtouch არის. ჩანართი ადვილად დასაინსტალირებელ/დასაკონფიგურებელია, მუშაობს სტაბილურად და საკმაოდ მეგობრულია სხვა ჩანართების მიმართ (მაგალითად Disqus). WPtouch-ს ასევე გააჩნია twitter-ის ინტეგრაცია. ჩანართი მუშაობს როგორც iPhone/iPod-ისთვის ასევე android-ზე ბაზირებული სისტემებისთვის.

და ბოლოს თვალსაჩინოებისთვის მინდა გაჩვენოთ რამოდენიმე სკრინი:

Before:

After:

Online-რეპუტაციის შესახებ საუბრობენ ყველგან, წიგნებში, ჟურნალებში, ბლოგებზე, კონფერენციებზე და ლექციებზე. “დღეს თუ Google-ში შენზე ერთი სამი გვერდი შედეგები არ მოიძებნა, ეს შენი პიროვნებიბ არარსებობის ტოლფასია” და ა.შ. საუბარია Online-რეპუტაციის HR-ში აქტიურად გამოყენებაზე, ადამიანები იბრძვიან თავიანთი “იმიჯის” სრულყოფისთვის. თუმცა, გუშინ Financial Times-ში გამოქვეყნებული სტატია სათაურით “Why I don’t care about online reputation” ამ საკითხზე ალტერნატიული ხედვაა წარმოდგენილი.

There’s no point in trying to manage your reputation on the internet any more. It’s too late. Skeletons are out of their cupboards and rampaging about online, and anyone can say whatever they like about a company or a person without fear of redress.

სტატიაში საუბარია იმის შესახებ რომ Online-რეპუტაციაზე ზრუნვა და ყოველი ცუდი კომენტარის შემდეგ უძილო ღამეების გატარება დროისა და ჯანმრთელობის ფუჭად ხარჯვაა. ხოლო ინტერნეტში კომენტარებისა თუ ბლოგპოსტების სახით წარმოდგენილი ინფორმაცია ისეთ დევალვაციას განიცდის რომ მასზე ყურადღების გამახვილებაც არ ღირს. ხოლო HR-ზე დამაშინებელი ისტორიები უბრალოდ გამონაკლისი შემთხვევებია და დროთა განმავლობაში Facebook-ში გამოქვეყნებული “უხერხული” სურათები ნორმა გახდება.

I still think we needn’t worry too much about our own presence online. There are so many indiscretions to be found on the internet that they are as devalued as the Zimbabwean currency. Indeed, if HR departments took any notice of drunken Facebook pictures, there would be no one under 30 left to hire.

სტატია ზოგადად ზედმეტად ცალმხრივია  და ზოგ მონაკვეთებში უკიდურესობებშიც ვარდება, თუმცა წამოჭრილია რამოდენიმე ყურადსაღები საკითხი:

• ინფორმაციის დევალვაცია
• ნორმების გადაფასება
• ინტერნეტში ინფორმაციის პრივატულობა

ჩემი აზრით ინფორმაციის დევალვაცია ინტერნეტში, თუ კი ასეთი მოხდება, გამოიწვევს ინტერნეტის როგორ მედია-საშუალების დეგრადაციას. ამის შედეგად კი ჩვენთვის ასე საყვარელი ინტერნეტი დაემსგავსება დანარჩენ მედია საშუალებებს სადაც მართალია ხმის ამოღების საშუალება ყველას ექნება თუმცა მოსმენით მხოლოდ მცირედს მოუსმენენ.

ნორმების გადაფასებას პრინციპში მივესალმები კიდევაც. ის რომ 30 წლის წინ არ არსებობდა ციფრული ფოტო-კამერები და Facebook არ ნიშნავს იმას რომ ადამიანები (მაგ. ისინი ვინც ახლა HR-ში ზის) ალკოჰოლს არ მიირთმევდნენ ან სისულელეებს არ აკეთებდნენ.

ინტერნეტში ინფორმაციის პრივატულობაზე კი სტატიიდან მხოლოდ ციტატას მოვიყვან.

If something is available to 1.7bn people at the click of a mouse, it isn’t terribly private.

დიახ, ძალზედ პრივატულ ინფორმაციას ინტერნეტში არაფერი ესაქმება.

სტატია სრულად შეგიძლია იხილოთ შემდეგ მისამართზე: http://www.ft.com/cms/s/0/fae79802-3ff3-11df-8d23-00144feabdc0.html

Trust Agents, ცნობილი ბლოგერების, კრის ბროგანის და ჯულიენ სმიტის პირველი წიგნია. წიგნი რასაკვირველია ეხება ნდობის მოპოვებას ინტერნეტში, ბლოგისა თუ სოციალური ქსელების საშუალებით, თუმცა ცდება ინტერნეტის ფარგლების და რეალურ ცხოვრებაში ნდობის მოპოვებაზეც მოგვითხრობს.

ამ წიგნზე ბევრი მსმენია და მოუთმენლადაც ველოდი საშუალებას ის წამეკითხა, დიდი ენთუზიამით დავიწყე კიდეც კითხვა… მიუხედავად ამისა წიგნით მაინცდამაინც კმაყოფილი არ დავრჩი. თუმცა დავიწყოთ კარგით.

წიგნში აღწერილია ინტერნეტში ნდობის მოპოვების პროცესი და შემდგომ ამ ნდობის რეალურ ცხოვრებაში გამოყენება (შეძენილი კლიენტებისა თუ ბიზნეს პარტნიორების სახით).  ინფორმაცია მოცემულია როგორც თეორიის ასევე მაგალითებისა და ე.წ. ACTION სვეტების სახით. ასევე გადავეყარე რამოდენიმე კარგ კომპაქტურ ადვილად გასაგებ რჩევა-თეორიას, ერთ-ერთი ასეთი მაგალითი ჩემი წინა პოსტია.

მაგრამ ამავე დროს… წიგნის უმეტესი ნაწილი წავიკითხე “ძალით”. წერის სტილმა რაღაცნაირად გაბნეულია და  დიდი ხნით ტექსტზე კონცენტრაციას თითქმის შეუძლებელს ხდის, რის გამოც ამ წიგნმა საკმაოდ იდიდ დრო წამართვა. ეს ალბათ წიგნის წერის არცთუ დიდი გამოცდილების ბრალია. ასევე წიგნში განხილული საკითხები საკმაოდ ზედაპირული იყო და ინფორმაციის უმეტესობა ჩემთვის უკვე ცნობილი იყო.  და ბოლოს მეტი ACTION მეგობრებო… ძალიან ბევრი ლირიული გადახვევაა ტექსტში.

წიგნის შესაჯამებლად მინდა ვთქვა შემდეგი:

• წიგნში არის რამოდენიმე მართლაც კარგი ეპიზოდი რომელშიც გამოსადეგი ინფორმაციაა
• კარგად არის ნაჩვენები ის ფაქტი რომ ინტერნეტს  და “რეალს” მიუხედავად დიდი განსხვავებებისა ბევრი საერთო აქვთ და ხშირად ის წესები რომლებიც ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში მოქმედებს, გამოსადეგია ინტერნეტშიც
• წიგნი კარგი იქნება იმათთვის ვისაც ამ საკითხებზე (ბლოგინგი, ნეთვორკინგი, ინტერნეტ მარკეტინგი) ადრე ბევრი არ წაუკითხავს და ეძებს რაიმე კარგ “შესავალ” წიგნს.

ჩემი შეფასება 3.5 ქულა, 5 ბალიან შკალაზე.

პ.ს. ახალი ლოგო/ჰედერი როგორ მოგწონთ?