პირველი თავი შეგიძლიათ იხილოთ აქ

ოდნობუკი

Geoclass.ge-ს ცუდი მასპინძლობით განაწყენებული ჩავუყევი ტოპ.გე-ს რეიტინგს და იმ დღისათვის პოპულარობით მეორე ქსელს Myface.ge-ს მივადექი. ეს ქსელი, როგორც ერთერთ ფორუმზე ამოვიკითხე შემდეგ, რუსთავი 2-ც კი “გააპიარა” 2 წლის წინ და იმედისმომცემიც უნდა ყოფილიყო, ამიტომაც დიდი ენთუზიაზმით შევუდექი მის გამოკვლევას.

ერთი შეხედვით საიტის სახელი და “ჰედერი” მიგვითითებს რომ საიტი wannabe Facebook-ია, თუმცა ლოგო და ქსელის შიგა მოწყობილობა აშკარად ოდნოკლასნიკებით არის შთაგონებული.

საიტის ჰედერი

აღსანიშნავია ის იმედისმომცემ ქსელში რეგისტრაცია რჩეულთა ხვედრია. (სრულად…)

Online-რეპუტაციის შესახებ საუბრობენ ყველგან, წიგნებში, ჟურნალებში, ბლოგებზე, კონფერენციებზე და ლექციებზე. “დღეს თუ Google-ში შენზე ერთი სამი გვერდი შედეგები არ მოიძებნა, ეს შენი პიროვნებიბ არარსებობის ტოლფასია” და ა.შ. საუბარია Online-რეპუტაციის HR-ში აქტიურად გამოყენებაზე, ადამიანები იბრძვიან თავიანთი “იმიჯის” სრულყოფისთვის. თუმცა, გუშინ Financial Times-ში გამოქვეყნებული სტატია სათაურით “Why I don’t care about online reputation” ამ საკითხზე ალტერნატიული ხედვაა წარმოდგენილი.

There’s no point in trying to manage your reputation on the internet any more. It’s too late. Skeletons are out of their cupboards and rampaging about online, and anyone can say whatever they like about a company or a person without fear of redress.

სტატიაში საუბარია იმის შესახებ რომ Online-რეპუტაციაზე ზრუნვა და ყოველი ცუდი კომენტარის შემდეგ უძილო ღამეების გატარება დროისა და ჯანმრთელობის ფუჭად ხარჯვაა. (სრულად…)

ობამას საარჩევნო კამპანიასა და ამ უკანასკნელის Twitter-ში ბოლოდროინდელ აქტივობას თუ არ ჩავთვლით, პოლიტიკაში სოციალურ მედიას შეღწევა ჯერ კიდევ უჭირს. სფეროს კონსერვატიულობის გამო სოციალურ მედიას სიფრთხილით ეკიდებიან.

ბლოგინგი თუ სოციალურ ქსელებში მონაწილეობა ბევრ პოლიტიკოსს (და განსაკუთრებით მათ PR გუნდს) არც თუ უსაფრთხოდ მიაჩნიათ. ამიტომაც სოც მედიაში ან არაპირდაპირი მონაწილეობა ხდება (ობამას სოც. მედია კამპანია რომელსაც PRშიკები აწარმოებდნენ და ობამა იქ არაფერს წერდა) ან ცალკეული პოლიტიკოსების “ახირების” დონეზე ხდება (მაგალითად მედვედევის ბლოგი, რომელიც ინტერნეტის “ფანია”).

თუმცა, ჩემდა გასაკვირად აღმოვაჩინე რომ გაერთიანებული სამეფოს მთავრობა ერთერთი სამაგალითოა მაღალი რანგის პოლიტიკოსების სოციალურ მედიაში მონაწილეობის მხრივ. სოც. ვებში ბრიტანული მთავრობის აქტივობის არასრული სია მოიცავს ბლოგებს, პოდკასტებს, მომხმარებლის მიერ შექმნილი ინტერნეტ გამოკითხვებს და არხს Youtube-ში.

საგარეოს საქმეთა სამინისტროს ბლოგების მთელი პორტალი გააჩნია სადაც თავმოყრილია დავიდ მილიბენდის ბლოგით დაწყებული, გვატემალაში ბრიტანეთის ელჩის ბლოგით დამთავრებული. რაც მთავარია ბლოგები რეგულარულად ახლდება და მათ სრულიად “ბლოგური” სახე აქვთ (ანუ არ ჰგვანან უბრალოდ პრეს-რელიზების კრებულს).

საგარეო უწყებას არ ჩამორჩება (და იმჰო უსწრებს კიდევაც) პრემიერ-მინისტრი გორდონ ბრაუნი. ბრაუნს გააჩნია საკუთარი პოდკასტი, რომელიც არცთუ ხშირად გამოდის თუმცა თავად ფაქტი სასიამოვნოა. უფრო რეგულარული და ინფორმატიული პრემიერ-მინისტრის Youtube არხია სადაც ჩვეულებრივ მოქალაქეების მიერ შერჩეული თემები განიხილება. და ბოლო თუმცა არა უმნიშვნელო პლატფორმაა პეტიციების შესაქმნელად სადაც ნებისმიერ ბრიტანელს შეუძლია შექმნას პეტიცია ამა თუ იმ საკითხის შესახებ და აჩვენოს მთავრობას მისი აქტუალურობა.

მე პირადად ძალიან მომწონს ბრიტანელი მთავრობის ეს ინიციატივები და დიდი სიამოვნებით ვიხილავდი ასეთივე “სოც.მედია გახსნილობას” ჩვენი (და ასევე სხვა ქვეყნების) მთავრობის მხრიდან, რადგან მიმაჩნია რომ ინტერნეტს შეუძლია შექმნას არაჩვეულებრივი საკომუნიკაციო არხი ამომრჩეველსა და პოლიტიკოსებს შორის.

რას ფიქრობთ ამ საკითხზე? გაქვთ თუ არა მსგავსი მაგალითები ქართული რეალობიდან? გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში.

MySpace.com ერთ დროს სოციალური რევოლუციის ერთ-ერთი პირველი მერცხალი იყო ინტერნეტში. შემდეგ სოციალურმა ქსელმა არნახულ წარმატებას მიაღწია და 100 მილიონ მომხმარებელს გადააბიჯა, რითაც ყველაზე დიდი სოციალური ქსელი გახდა ისტორიაში.

წარმატების შედეგად MySpace-ს შემქმნელმა და სოციალური ქსელის ყველა წევრის “მეგობარმა”, ტომ ანდერსონმა სოციალური ქსელი რუპერტ მერდოკის News Corporation-ს მიჰყიდა სოლიდურ ფასად. MySpace სოციალური ვების უძლიერესი მოთამაშე გახდა.

რამოდენიმე დღის წინ MySpace.com-ს მორიგმა CEO-მ ოუენ ვან ნატამ, სულ რაღაც ცხრა თვიანი მოღვაწეობის შემდეგ თანამდებობიდან გადადგა. ვან ნატას წასვლამ გიგანტის გადარჩენის იმედები უკანასკნელ ოპტიმისტებსაც კი მოუკლა. MySpace ტრიუმფის შემდეგ მესამე წელიწადია გაკოტრებისკენ რეკორდული სიჩქარით მიექანება. News Corp.-ის მფლობელობაში MySpace-ს გადასვლის შემდეგ ინტერნეტში რაღაც მოხდა რამაც ქსელი სასიკვდილო ვირაჟში გაუშვა. ეს “რაღაც” კერძოდ Facebook იყო, რომელმაც MySpace-ს სოციალური ქსელის ნიშა წაართვა. (სრულად…)